ایران، تنها سرزمینی بر روی نقشه نیست؛ ایران «هویتِ» ماست، شناسنامهیِ ماست و فراتر از همه، ارثِ پدری ماست. این سرزمین، ملکِ طلقِ هیچ بیگانه و هیچ فریبکاری نیست؛ بلکه امانتی است که از دستِ رستمها و کوروشها، و از پشتِ نسلهایِ سربلندِ این خاک به ما رسیده تا با غیرت و خرد، از آن حراست کنیم و دوباره شکوهش را به دست آوریم.
پایانِ تاریکیِ ضحاک
امروز، «ضحاکِ زمانه» و دستگاهِ فکریِ او، این ارثِ بزرگ را به بند کشیده است. آنها که نه بویی از تاریخ بردهاند و نه حرمتی برایِ نامِ ایران قائلاند، سالهاست که بر خانهیِ ما چنبره زدهاند. اما بدانند که خانه، متعلق به وارثانِ راستینِ آن است. این وضعیت، زخمی است بر پیکرهیِ ملتی که سزاوارِ آزادی و آقایی است؛ و این اسارت، با ارادهیِ مردمی که تصمیم گرفتهاند «ارثِ پدری» خود را از چنگالِ غاصبان پس بگیرند، به زودی پایان خواهد یافت.
ارادهیِ ملت؛ کلیدِ بازپسگیری
قدرتِ اصلی، در هیچ مرکزِ نظامی و هیچ اتاقِ فکری در خارج از مرزها نیست؛ قدرت، در دستانِ تکتکِ شما ایرانیانی است که در رگهایتان خونِ آزادگی جریان دارد. وقتی ملتی کمرِ همت میبندد تا «ارثِ پدری»اش را بازستاند، هیچ قدرتی توانِ ایستادگی در برابرِ این سیلِ خروشان را نخواهد داشت.
ما ایران را پس خواهیم گرفت؛ نه با کینه، بلکه با صلابتِ صاحبانِ اصلیِ این خانه. این مسیر، از خونِ پاکِ فرزندانِ دلیری میگذرد که در راهِ آزادی، جان بر کف نهادند؛ از جانفدایانی که در هجدهم و نوزدهم دیماه، با خونِ خود بر خاکِ این سرزمین نوشتند که آزادی، بهایی جز ایستادگی ندارد. خونِ آنها، نهالِ مقاومت را در جانِ این ملت آبیاری کرد و امروز، آن نهال، درختی تنومند است که سایهاش وعدهیِ فردایِ روشن است.
ندایِ خرد و میراثِ پهلوی
در این نبرد برای بازیابیِ شکوهِ باستانی، رضاشاه دوم به عنوانِ نمادِ این مبارزه، با خردِ سیاسی و نگاهی که پیونددهندهیِ تمدنِ کهنِ ما به آیندهای دموکراتیک است، نقشِ راهبریِ این جنبش را بر عهده دارند. ایشان با درایتِ تاریخی و همراهیِ تیمی متخصص و میهنپرست، مرجعِ اتحادِ ملی برایِ گذار از این دورانِ سیاه هستند. حمایت از ایشان و همراهانشان، نه یک انتخابِ سیاسیِ ساده، که یک «تعهدِ ملی» است؛ تعهدی برای بازگرداندنِ منزلتِ ایران به جایگاهِ شایستهیِ جهانیاش.
سپیده در راه است
ما با پشتیبانی از این رهبریِ خردمند و با ایمانی استوار به عظمتِ این سرزمینِ باستانی، زنجیرهای ضحاکِ زمانه را درهم خواهیم شکست. این فصلِ سیاه، با همبستگیِ ما و با احترامِ عمیق به خونِ تمامیِ جانباختگانِ راهِ آزادی ورق خواهد خورد.
ایران، نه از دستِ بیگانگان، که به دستانِ فرزندانِ راستینش، به خانهیِ امن و آبادِ خود بازخواهد گشت؛ چرا که تاریخ، همواره حق را به وارثانِ اصیلِ این خاک داده است. فردایِ روشن، از آنِ ماست.
پاینده ایران
جاوید شاه